Saturday, August 31, 2019

இளையராஜாவின் இசைப் பாடல்களில் புத்தச் சமயக் கோட்பாடுகள் - 9

சதா சதா உன்னை நினைந்து

பாடல் பிறந்தகதை :

      இளையராஜாவுடன் சேர்ந்து தன்ராஜ் ஆசிரியரிடம் வயலின் கற்க சென்றவரும். பழம்பெரும் இசையமைப்பாளர் திரு. சுதர்ஸன் அவர்களின் மகனான திரு.சதானந்தம் அவர்கள்  இளையராஜாவின் குழுவில் நீண்டகாலமாக இருப்பவர் பெங்களுரில் நடைபெற்ற இசை ஒலிப்பதிவின் போது, சதானந்தம் அவர்கள் ஏதோ ஒன்றை சரியாக வாசிக்காத போது அவரது தவறை சுட்டிக்காட்ட அழைத்த போது அவர் அதனை கேட்காதவராய் மெய்மறந்து வாசித்திருந்த நிலையில் உருவானதுதான் இந்த பாடல் என இளையராஜா அவர்கள் சென்னையில் ஒரு பெண்கள் கல்லுாரியில் மாணவிகளின் கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும் போது அவராகவே தெரிவித்தக் கருத்து. 












இத்தகைய இனிமையான பாடல் உருவாக காரணமாக இருந்த சதானந்தம் அய்யாவுக்கு நன்றி சொல்லுவோம். இனி பாடலைக் குறித்து பேசுவோம். 

இந்தப் பாடலில் பலச் சிறப்புத் தன்மைகள் உள்ளன. அவற்றில் முதன்மையானது, ஒரு பாடலைப் எப்படிப் பாட வேண்டும், என பாடக் கற்றுக் கொள்ளும் அனைவருக்கும் இளையராஜா கற்றுக் கொடுத்தது போல இருப்பது இந்தப் பாடலின் முதல் சிறப்பு. எந்த இடத்தில் முச்சுவிடாமல் பாடவேண்டும், எங்கே முச்சு விடவேண்டும், எந்த இடத்தில் ஏற்றம் இறக்கத்தோடு பாட வேண்டும் என்பதற்கு இந்தப் பாடல் இளையராஜா பாடியப் பாடல்களிலேயே மிகச் சிறந்தப் பாடலாக இசை விமர்சகர்களால் போற்றப்படுகின்றது. 

இந்தோளம் ராகம் 

இந்த பாடல் இந்தோளம் ராகத்தில் அமைந்தப் பாடலாகும். இந்த ராகம் பொதுவில் நள்ளிரவில் பாடவேண்டியராகம் என்றும், வாயுக்கோளாறுகள் நீங்கப் பாடவேண்டிய ராகமென்றும், இசை ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர் ( தகவல் உதவி: இந்தோளம் - விக்கிப்பீடியா)

ஒரு வகையில் இந்த ராகம் இளையராஜாவிற்கு மிகப் பிடித்தமான ராகம் என்றும் சொல்லாம். எந்த வகையில் என்றால், மெல்லிசை மன்னர் இசையமைத்து  


இராஜாவின் ரமணமாலை 

இளையராஜா பாடல்கள் எழுதி இசையமைத்து வெளியிட்ட ராஜாவின் ரமணமாலையில் மொத்தம் பத்துப் பாடல்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒரு இனிமையானப் பாடல்தான் 

சதா சதா உன்னை நினைந்து நினைந்து உன்னில்
கலந்திடவே அருள்வாய்
சதா சதா உன்னை நினைந்து நினைந்து உன்னில்
கலந்திடவே அருள்வாய் ரமணா
சதா சதா உன்னை நினைந்து நினைந்து உன்னில்
கலந்திடவே அருள்வாய் ரமணா

சதா சதா உன்னை நினைந்து நினைந்து உன்னில்
கலந்திடவே அருள்வாய் ரமணா 
சதா சதா உன்னை நினைந்து நினைந்து உன்னில்
கலந்திடவே அருள்வாய்

சதா சலித்து சளைத்த மனதினிலே
சதா சளித்து சளைத்த மனதினிலே 
சதாசிவா என்றுனை ஓர் நொடி பொழுதும் இடைவிடாது ( சதா சதா)

காம குரோத மத மாச்சர்யமும் எனை விட்டு விலகிடவும்
காம குரோத மத மாச்சர்யமும் என்னை விட்டு விலகிடவும்
சாம காண நிகர் வாசகம் என் நாவில் துலங்கிடவும்
காம குரோத மத மாச்சர்யமும் எனை விட்டு விலகிடவும்
சாம காண நிகர் வாசகம் என் நாவில் துலங்கிடவும்
நின் சிறுமலர் பதம் என் சிரமதில் திகழ்ந்திட
குருவருள் துனை வர திருவருள் தனை பெற ( சதா சதா)


அதா இதா என சென்றது எத்தனை ஆலயங்கள்
இதா அதா என சொன்னது எத்தனை மந்திரங்கள்
அதா இதா என சென்றது எத்தனை ஆலயங்கள்
இதா அதா என சொன்னது எத்தனை மந்திரங்கள்
ஆழியின் அலை போல அலைதனில் நுரை போல
ஆழியின் அலை போல அலைதனில் நுரை போல
அலைந்து அலைந்து மனம் கலைந்து குலைந்து
நிலை கலங்கி தினம் தவிக்குதே
தொலைவினில் தெரிந்திடும் கலங்கரை விளக்கே
அருகினில் ஒளி வீசு நீ இருக்கும் கரை சேர ( சதா சதா)


சதா சதா என விளிப்பது, திருவாசகத்தின் உள்ள இமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சத்தில் நீங்காதான் தாள் வாழ்க என்னும் அடியில் உள்ள இமைப்பொழுது என்பதன் தாக்கத்திலிருந்து வந்தவைதான் சதா சதா உன்னை நினைந்து நினைந்து உன்னில் கலந்திடவே அருள்வாய் ரமணா என்னும் பாடல் வரிகளின் துவக்கம்.

Friday, August 30, 2019

மணிமேகலையில் மனம்

மணிமேகலையில் மனம்


உலகின் பழம் பெருமை வாய்ந்த மொழிகள் 5 அவை, தமிழ், கிரேக்கம், இலத்தின் , பிரஞ்ச், மற்றும் வடமொழி என்று சொல்லப்படுகின்ற சமஸ்கிருதம், இவற்றுடன் உலகின் தொடர்பு மொழியாக விளங்குகின்ற ஆங்கிலம். இவற்றில் உலகின் வணிக மொழி என்ற சிறப்புப் பெயர் ஆங்கிலத்துக்கும், உலகின் வேத மொழி என்று சமஸ்கிருதத்துக்கும், அறிவியல் மொழி என்று பிரஞ்ச்கும், உலகின் காதல் மொழி என்ற சிறப்புப் பெயர் இலத்தினுக்கும், உலகின் சமய மொழி என்ற சிறப்புப் பெயர் தமிழுக்கும் உண்டு. இவற்றில் உலகம் வியக்கும் காவியங்களான
·         இலியட்
·         ஒடிசி 
·         ஒர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ்
·        தியோகானி 

போன்ற இலக்கிய காப்பியங்களை முதலில் உலகிற்க்கு தந்ததனால் கிரேக்கம், உலகின் காப்பிய மொழி என்று சிறப்பித்து அழைக்கப்படுகின்றது. 
       
உலகம் வியக்கும் வகையில் அதிகமான காதல் கவிதைகளையும், ஆழமான காதல் கதைகளையும் தந்துள்ள காரணத்தினால் உலகின் காதல் மொழி என்றே இலத்தின் சிறப்புப் பெயருடன் அழைக்கப்படுகின்றது.
       
தொழிற் புரட்சிக்குப் பிறகு, பெரும் இயந்திரங்களையும், கருவிகளையும் கண்டுபிடித்து தமது மொழிப் பெயரிட்ட காரணத்தினால், பிரஞ்ச் மொழி உலகின் அறிவியல் மொழி என்ற சிறப்புப் பெயருடன் அழைக்கப்படுகின்றது. வேதங்களை, கொண்டிருப்பதால் சமஸ்கிருதத்துக்கு வேதமொழி என்ற சிறப்பு பெயர் உள்ளது. தமிழுக்கு எதன் அடிப்படையில் சமய மொழி என்ற பெயர் வந்தது என்பதை இங்கு விளக்க இயலாது. காரணம், தமிழில் மட்டுமே அனைத்து இலக்கியங்களும், சைவம் அல்லது வைணவம் ஆகிய இரண்டின் அடிப்படையிலேயே பார்க்கப்பட்டு அதைத்தவிர வேறு சமயங்கள் தமிழில் இல்லை என்ற கண்ணோட்டத்திலேயே கற்பிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன இதுவரையிலும். 
       
தமிழிலக்கியம் இன்று வரையிலும் அறிவியல் வழி நின்று கற்பிக்கப்படுவதில்லை, எல்லா செய்திகளும், விவரங்களும், வர்ணணைகளாகவும் சமய நோக்கில் விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது, அல்லது வெறும் தகவலாக விளங்கி கொள்ள வைப்பது இவை இரண்டும் மட்டுமே நிகழ்ந்துள்ளது. உதாரணமாக ஒரு சில..

அவ்வையாரின் “ ஆழ அழுக்கினும் ” என்னும் மூதுரை பாடலில் இருப்பது அறிவியல் அடிப்படையில் பாஸ்கல் விதி என்னும் கோட்பாடு, ஆனால் இன்று வரையிலும் தமிழறிஞர்கள் எவரும், தமிழிலக்கியத்தில் அவ்வையார் இந்த கருத்தை எங்கிருந்து எடுத்து கையாண்டார், அந்த கருத்து எப்படி வந்தது என்ற ஆய்வு நோக்கில் விளக்கம் அளிக்க வில்லை,

அதைப்போலவே, கம்பர், “ அனுவிலும் உளனே, அனுவை சத கூறக்கினும் உளனே, என்று தனது கம்பராமாயனத்தில் கூறியுள்ளார், அனு என்னும் கோட்பாடும், அனுவை பிளக்க இயலும் என்ற கருத்தும் இருபதாம் நுாற்றாண்டில் மட்டுமே உலகிற்க்கு தெரியவந்த கருத்துக்கள், ஆனால் அதற்க்கு முன்பே கம்பர், தனது நுாலில் அனு மற்றும் அனுவை நுாறாக பிளப்பது போன்ற அறிவியல் கருத்துக்களை முன் மொழிந்திருக்கின்றார் என்றால், கம்பரால் அந்த கருத்து எங்கிருந்து எப்பொருளில் எடுத்துக் கையாளப்பட்டது, கம்பர் கையாளுவதற்க்கு முன்பு அந்த வாக்கியம் எங்கிருந்தது வேறு எவரெல்லாம் அந்த பொருள் குறித்து விளக்கியுள்ளனர்  என்ற நோக்கில் இன்றும் யாரும் விவரிக்கவில்லை, மாறாக பக்தி நோக்கில் அதை கொண்டுபோய் தட்டையானப் பார்வையை முன் வைக்கின்றனர், வாசகர்களுக்கும், கேட்பவர்களுக்கும், அவர்களும் இதை ஒரு தகவலாகக் கேட்டுக் கொண்டு எளிதாக கடந்து சென்று விடுகின்றனர்.

இந்த பின்புலத்தில்தான் நமனைவரும் மணிமேகலை மற்றும் சிலப்பதிகாரத்தையும் இது நாள் வரை வாசித்து வந்திருக்கின்றோம், அல்லது கடந்து வந்திருக்கின்றோம். உண்மையில் மணிமேகலையும் சிலப்பதிகாரமும் ஒரு கற்பனை காப்பியமாகும். எவ்வகையில் சொல்வதென்றால், தமிழர்களின் மரபு பாடல்கள் அல்லது கவிதைகளாகத்தான் இருந்திருக்கின்றது. அவர்கள் எந்த செய்தியையும் பாடல்களாக விவரித்து பழக்கப்பட்டவர்கள், காப்பிய மரபு அவர்களிடம் இல்லை,

ஆனால் வட இந்தியர்களுக்கோ, காப்பிய மரபு உண்டு, அவர்கள் எந்த செய்தியானாலும் பாடல் வடிவிலே காப்பியமாக்குவர், அதில் அந்த காப்பிய பாத்திரங்களுடன், தானும் ஒரு பாத்திரமாக வந்து போவார்கள், இந்த மரபில் எழுதப்பட்ட கற்பனைக் காப்பியங்கள்தான், இராமாயணம், இதில் இந்த காப்பியத்தை எழுதிய வால்மிகி, ஒரு பாத்திரமாக வந்து போவார்,


அதைப்போலவே, மகாபாரதமும், இவற்றை எழுதிய வியாசரும் ஒரு பாத்திரமாக வந்து போவார், வட இந்தியாவின் இந்த மரபின் தாக்கத்தில் முகிழ்ந்த மொட்டுக்கள்தான் சிலப்பதிகாரமும், மணிமேகலையும், வடஇந்திய காப்பிய மரபின்படியே இதை இயற்றிய இளங்கோவடிகள், மற்றும் சீத்தலை சாத்தனார் ஆகிய இருவருமே ஒரு பாத்திரங்களாக வந்து போகின்றனர், இந்த காப்பியங்களில், இதன் அடிப்படையில் இருந்து பார்க்கும் போது, வட இந்திய மரபுப்படி எழுதப்பட்ட ஒரு கற்பனைக் காவியம்தான் சிலம்பும் மணிமேகலையும்.

பொதுவில் எழுத்து என்பது, “ வாழ்வியற் சம்பவங்களின் பாதிப்பாகும். அந்த வகையில் இளங்கோ அடிகள் மற்றும் சீத்தலைச் சாத்தனார் ஆகிய இருவரும், கண்டுணர்ந்த, கேட்டுணரந்த, அல்லது வாசித்துணர்ந்த சம்பவங்களின் தொகுப்பாக மலர்ந்தவைதான் சிலப்பதிகாரமும், மணிமேகலையும்.

மணிமேகலை காப்பியத்தை நாம் சிலப்பதிகாரத்தில் இருந்தே தெரிந்து கொள்ள இயலும், சிலப்பதிகாரத்தில் வஞ்சிக்காண்டத்தில், வாழ்த்துப் பாடலில், காப்பியத்தில் உள்ள, பெரும் பாத்திரங்கள் தவிர்த்த சிறு பாத்திரங்களின் முடிவையும் சொல்லியிருப்பார் நுாலாசிரியர். அதன்படி, கோவலணின் தந்தை சமண மதத்தையும், கண்ணகியின் தந்தை ஆசிவகத்தையும், தழுவுகின்றார்கள். கோவலணின் தாயாரும், கண்ணகியின் தாயாரும் தங்களின் பிள்ளைகளுக்கு நேர்ந்த துயரம் தாங்காமல் இறந்து போகின்றனர். மாதவியும் கண்ணகியும் பௌத்தம் தழுவுகின்றனர்.

உண்மையில் இளங்கோ அடிகளும் சீத்தலைச் சாத்தனாரும் தமிழ் சமுகத்துக்கு இலக்கியத் தளத்தில் நின்று நிகழ்த்தியிருப்பது சமயங்களின் அறிமுகம் அல்லது வட இந்தியாவில் உள்ள சமயத்துக்கும், அன்றைக்கு தமிழ்நாட்டில் இருந்த வைதீக சமயங்களுக்கு இடையிலான ஒரு உரையாடல்.


காப்பியத்தில் உள்ள பிற கதாபாத்திரங்கள் தழுவுகின்ற மதத்தின் அடிப்படையில் இருந்து நாம் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். சமணம் ( அல்லது ) ஜைணம், பௌத்தம் அல்லது புத்த மதம், ஆசிவகம் இவை 3 மதங்களுமே வட இந்தியாவில் தோன்றியவை, அறிவைக் கற்பிக்கும் மதங்களாகும்.  அறிவின் அடிப்படையில் நின்று எதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று கற்பிக்கும் மதங்களாகும்.  இதைத்தவிர அப்போது தமிழ்நாட்டில் இருந்த மதங்கள் (இருக்கும்) மதங்கள் யாவும் நம்பிக்கையை போதிக்கும் மதங்களாகும். எதையும் நம்ப வேண்டும், நம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் ஏன் எதற்க்கு என்ற கேள்விகள் எழகூடாது அவ்வாறு எழுப்பப்படும் கேள்விகள் மதத்திற்க்கு எதிரானவை என்ற கோட்பாடுகளை உடையவை.

அறிவை கற்பிக்கும் மதத்திற்க்கும், நம்பிக்கையை போதிக்கும் மதத்திற்க்குமான ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்துவதற்க்காக எழுதப்பட்ட காப்பியங்கள்தான் சிலப்பதிகாரமும், மணிமேகலையும், இவற்றில் சிலப்பதிகாரம் மெண்மையாக இந்த சங்கதிகளைத் தொட்டுச் செல்கின்றது, மணிமேகலை மற்ற மதத்தினருடன் வாதம் புரிந்து நம்மை இட்டு செல்கின்றது இந்த நிலையில் இருந்துதான் அல்லது இந்த புரிதலில் இருந்துதான் நாம் இரு பெரும் காப்பியங்களையும் அனுக வேண்டிய தேவையுள்ளது.

இதன் அடிப்படையில்தான் இளங்கோ அடிகள், தன் கதை மாந்தர்களை ஆசிவகத்துக்கும், ஜைணத்துக்கும், பௌத்தத்துக்கும் பயணப்படுத்துகின்றார். இவற்றில், உயர்சாதியினராகிய கோவலனின் தந்தையும், கண்ணகியின் தந்தையும் ஜைணம், மற்றும் ஆசிவகம் தழுவுவதில் எந்த சிக்கலும் இல்லாததால் ஒரு பாடலின் வழி நின்று அந்த தகவலை சொல்லிச் செல்ல இயலுகின்றது.

ஆனால், ஆடல் பெண்டிர், கணிகையர் குலத்தில் பிறந்த மாதவியும், மணிமேகலையும், பௌத்தம் தழுவுவதில் ஏற்பட்ட சிக்கல் மற்றும் சமூக முரண்பாடுகளை சொல்லிச் செல்ல எழுதப்பட்ட காப்பியம்தான் மணிமேகலைக் காப்பியம். ஏன் கணிகையர் குலத்தி்ல் பிறந்த மணிமேகலையும், மாதவியும் பௌத்தம் ஏற்றார்கள் என்றால், உலகில் உள்ள அனைத்து மதங்களையும் விட பௌத்தம் மட்டுமே யாரையும் பிறப்பின் அடிப்படையில் பாகுபாடு பார்ப்பதில்லை,

அனைத்து உயிர்களையும் சமமாக பாவிக்கின்ற வழிமுறையாக இருந்தது. அன்பையும் அறிவையும் போதிக்கின்ற மதமாக இருந்தது. இந்த அடிப்படையில் பிறப்பின் அடிப்படையில் இழிவான குலமாக கருதப்பட்ட அவர்கள் இருவரையும் பௌத்தம் சம நோக்கோடு ஏற்றுக் கொண்ட காரணத்தினால் அவர்களால் பௌத்தம் ஏற்க  முடிந்தது. பௌத்த மதத்திலும் அவர்களுக்கு இடமிருந்தது.

பௌத்தம் இரண்டு வகையான மாற்றங்களை சமூகத்தில் நிகழ்த்தும், அது முதலில் தன்னை மாற்றும், தனக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றத்தின் வழியாக இந்த சமூகத்தை மாற்றும் இந்த இரு பணியையும் பௌத்தம் ஒருங்கே நிகழ்த்தும் இதுதான் பௌத்த வாழ்க்கை முறை.

மாதவி மற்றும் மணிமேகலையிடம் முதலில் தங்கள் கணிகையர் குலத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்ற எண்ணத்தினை மாற்றுவது, பின்னர் அவர்களையும் பொது சமூகத்தவரின் வாழ்க்கையையும் பொது சமூகத்தினரோடு  சேர்ந்து  வாழ வைப்பது ஆகிய இரண்டு பணிகளையும் புத்தரும் அவரின் போதனைகளின் வழியாக செய்ய எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகளே மணிமேகலை காப்பியத்தில் விரித்துரைக்கின்றது.

இந்த முயற்சியில் அவர்கள் சந்தித்த பேராட்டங்களையும் போர்களங்களையும் விளங்கி கொள்வோமேயோனால் மணிமேகலையின் மனத்தையும் விளங்கிக் கொள்ள இயலும். மணிமேகலை காப்பியத்தில் கதை புரியும், ஆனால் அதனுள் வரும் பௌத்தம் குறித்த சங்கதிகளும் செய்திகளும் புரிவதில்லை எளிதில் எவருக்கும்.

அதற்க்கு காரணம் தமிழக நிலம்சார் அரசியல் சூழலில், தமிழகத்தின் மேலே இருக்கும் ஆந்திர மாநிலத்தில் நிலவிய பௌத்தம் மகாயாண பௌத்தமாக இருந்தது, கீழிருந்த இலங்கையில் இருந்த பௌத்தம் ஈனயான பௌத்தமாக இருந்திருக்கின்றது, இவை இரண்டுக்கும் இடையில் இருந்த தமிழ்நிலப்பகுதியில் இந்த மண்ணுக்கு ஏற்ற நிலையில் ஒரு பிரிவு பௌத்தம் இருந்திருக்கின்றது.

அது ஆந்திரம் மற்றும் இலங்கையில் இருந்த பௌத்தத்திற்கான ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்திருக்கின்றது, இந்த இரு நிலப்பரப்பில் நிகழ்ந்த பௌத்தங்களின் பின்புலத்தில் நின்று மணிமேகலையில் வரும் சமய உரையாடல்களை கவனிக்கும் போது நமக்கு புரியும்.

எளிய நடையில் இருக்கும் பௌத்தமாக மணிமேகலை இருந்ததற்க்கு காரணம் எளியமக்களின் வாழ்வில் கலந்த பௌத்தமாக அன்றைக்கு தமிழ்நாட்டில் இருந்த பௌத்தம் இருந்தது என்பதுதான். அந்த வகையில் தமிழ்நாட்டில் நிலவிய பௌத்த சூழலின் பிரதிபலிப்பாகத்தான் பண்டிதர் அயோத்திதாசர், லட்சுமி நரசு, ஆகியோரின் பௌத்தத்தை கணிக்க வேண்டும், பௌத்தம் என்பதே பிறப்பின் அடிப்படையில் பாகுபாடுகளை பாவிக்காமல், சமத்துவத்தை நிலை நிறுத்துவதே, அதே அடிப்படையில்தான், பிறப்பின் அடிப்படையில் கணிகையான மணிமேகலையை, பெண் என்னும் நிலையில் சமத்துவத்தை நோக்கி நகரச் செய்ததே மணிமேகலை காப்பியத்தின் ஒற்றை வரி செய்தி,

இதில் மணிமேகலையின் மனம், எந்த நிலையில் இருந்தது, என்று நோக்கும் பொழுது, பெதும்பை பருவத்தில் இருக்கும் காலத்தில் இருந்தே, பிறப்பின் அடிப்படையில் தனது சமுகத்தின் மீது வெறுப்பும், தன் சமூகம் தனக்கு கற்ப்பித்த வாழ்வை எந்த நிலையிலும் வாழ கூடாது என்ற போராட்ட குணம் நிரம்பியவளாகத்தான் காட்டப்படுகின்றது, அதனால்தான் தன் தாய் இந்திர விழாவில் நாட்டியமாட சென்றதையும் கண்டிக்கின்றாள்,

பின்னாளில் உதயகுமாரன் தன் மீது கொண்ட காதலை நினைத்து. காதல் உணர்வு வருவதற்க்கு எந்த வகையில் தான் காரணமாக இருந்தோம், இருக்கின்றோம் என்பதை நினைத்து தன்மீதே கழிவிறக்கம் கொள்கின்றாள், உதயகுமாரணின் மரணத்திற்க்கு தான்தான் காரணமாக இருந்து விட்டோம் என்ற எண்ணம் மேலிட குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளாகின்றாள், இவ்வாறு மணிமேகலை மனநிலையில் பழிக்கு அஞ்சும் எண்ணமும், குற்ற உணர்ச்சியும் மேலிடும் போதெல்லாம் பௌத்தம் அவளை அரணாக நின்று காக்கின்றது என்பது மணிமேலையை படிப்பவர்களுக்கு புரியும்.

சிறையில் அடைபட்டு கொடுமைகள் அடையும் பொழுது மிகுந்த மன உறுதியும் மனத்தெளிவும் கொண்டவளாக சித்தரிக்கப்படுகின்றாள், அந்நிலையில் பௌத்தம் அந்த உணர்வை அனைவருக்குள்ளும் உருவாக்கும் என்ற செய்தியும் உணர்த்தப்படுகின்றது. இன்றைய நிலையில் மணிமேகலை என்னும் பெயரும், மணிமேகலை காப்பியமும் ஒரு குறியீடாகத் திகழ்கின்றது, அது சமூக தளத்தில்
·         தலித்துகள்
·         அறவாணிகள்
·         மீணவர்கள்
·         பழங்குடிகள் –
போன்ற சமூக தளத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக விளிம்பு நிலையில் இருக்கும் மக்களை சமநிலைக்கு கொண்டுவருவதற்கான காரணியாகவே பௌத்தம் திகழ்கின்றது. மனித குலத்தின் மகத்தான பாதியாக இருக்கின்ற ஒடுக்கப்பட்ட பெண் குலத்தின் போராட்ட குணம் கொண்ட பெண் பிரதிநிதியாகவே மணிமேகலை உணர்த்தப்படுகின்றாள்.

இறுதியாக இன்றைக்கும் ஜைணமதம் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றது தமிழகத்தில் ஆனால் பௌத்தம் தமிழ்நாட்டில் உயிர்ப்புடன் இல்லை அதற்க்கு காரணம், கொல்லாமை, மற்றும் சைவத்தை போதிக்கும் சமயமாக மட்டுமே ஜைணம் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு நிலைத்து நின்றது, ஆனால்,

பௌத்தம் இன்றும் இந்தியாவில் பிறப்பின் அடிப்படையில் நிகழும் பாகுபாடுகளை களைந்து சமத்துவத்தை போதிக்கும் சமயமாக உள்ளதால், இந்தியாவில் இருந்தும், தமிழகத்தில் இருந்தும் பௌத்தம் அழிக்கப்பட்டது.  அதன் அடிப்படையில் சமத்துவத்தை உருவாக்கும் பெண் குலத்தின் குறியீடாகவும், மனம் படைத்தவளாகவும் மணிமேகலை திகழ்கின்றாள். 

- 13. 09.2014 சென்னை எத்திராஜ் கல்லுாரியில் நடைபெற்ற மணிமேகலையில் தொன்மம் கருத்தரங்கில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை.

சுற்றுச்சூழலும் புத்தச் சமயமும் – 2


புத்தச் சமயத் தாவரங்கள் 


புத்தச் சமயம் பூவுலகில் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கான பொதுவான சமயமாகும், இயற்கையை தாவரங்களை மிகவும் நேசித்து பாதுகாத்து வருகின்ற ஒரு உன்னதமான சமயமாகும். இந்திய வரலாற்றில் சுற்றுச்சூழலின் பொற்காலம் என அழைக்கப்படுவது புத்தர் வாழ்ந்த காலம் மற்றும் புத்தச் சமயம் உச்சம் பெற்றிருந்த புத்தச் சமய அரசர்களின் காலமேயாகும்.


பொதுவில் இந்து சமயம் என்பது யாகங்களுக்காகவும், வேள்விகளுக்காகவும், காட்டை அழிக்கின்ற சமயமாகும், விலங்குகளை கொல்கின்ற சமயமாகும். இவ்வாறு ஈவு இரக்கம் இல்லாமல் காடுகளை அழித்ததனாலும், விலங்குகளை கொன்று புசிப்பதனாலும் புத்தர் வேள்விகளையும், யாகங்களையும் கடுமையாக எதிர்த்தார்.

வசதியான பிராமணர்கள் பலரும் ஒன்றுகலந்து பேசி, புத்தருடன் சமரம் பேச, தேவஜானா என்ற இடத்தில் சந்தித்து பணக்காரருமான, மெத்தப் படித்தவருமான குடதந்தா, மற்றும் உஜ்ஜயா, உதயன் ஆகிய மூன்று பிராமணர்கள் புத்தரிடம் தொடர்ந்து பிராமணர்கள் யாகம் நடத்துவதை புத்தச் சமயமும் புத்தரும் அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளுடன் சமரசம் பேசினர்.[1],[2] அவர்கள் மூவருமே ஒன்றாக யாகங்களை குறித்து தாங்கள் அறிந்துள்ளதை அறிய விரும்புகின்றோம் என்றனர். அப்போது புத்தர் அவர்களிடம் கூறியது, “ பிராமண மதம் யாகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது, அவை நித்தியம் என்றும், நைமித்தியம் என்றும் இரண்டு வகைப்படும். நித்திய யாகங்கள் என்பவை, பிராமணர்களின் தினசரி கடமைகளாகும், அவைகளை செய்வதால் பிராமணர்களுக்கு பலன் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் அவை தினசரியோ அல்லது குறிப்பிட்ட தினங்களிலோ, ( அமாவசை, பௌர்ணமி, திதிகள்) நடத்தப்பட வேண்டியவையாகும். இவைகள் தொடர்ந்து நடைபெறுவதில் எனக்கு எந்த தடையும் இல்லை. அவை ஒரு தனிநபருக்கு அவர் சார்ந்த சமயத்தின் மீது கொண்டுள்ள நம்பிக்கையின் விளைவாக கடைபிடிக்க வேண்டிய சமய முறை இதை பிராமணர்கள் செய்வதாலும், செய்யாமல் விடுவதாலும் சமூகத்துக்கு எந்த நன்மை தீமையும் ஏற்படுவதில்லை என்றார்.

நைமித்திய யாகங்கள் என்பவை, தனிநபர்களின் விருப்பங்களை
நிறைவேற்றிக்கொள்ள, பிராமணர்களால் நிகழ்த்தப்படுவதாகும். நைமித்திய யாகங்களோ, மது அருந்துதல், உயிர்கொலை செய்தல், கேளிக்கைகளில் ஈடுபடுதல், காணிக்கைகளைப் பெறுதல், ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாகும். இவைகள் தனிப்பட்ட பிராமணர்களின் பேராசைகளின் காரணமாக நிகழ்த்தப்படுகின்றதாகும். இவ்வாறு சுயநலத்தின் காரணமாகவே நிகழ்த்தப்படும் நைமித்திய யாகங்கள் பிராமண மதங்களின் சடங்குகளாகவே கருதப்படுகின்றன.[3]

எனில் தாங்கள் ஆதரிக்கும் யாகங்களைக் குறித்து தங்களின் கருத்தை நாங்கள் அறிய விரும்புகின்றோம் என்றார் குடதண்டர், அவரின் வினா முடிவதற்கு முன்பாகவே, பகவான் புத்தர் இவ்வாறு பதிலளித்தார். யாகங்கள் வீணானவை, மிருகங்களைப் பலியிடும் யாகங்கள் கொடியவை. யாகங்கள் சமயத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க முடியாது. ஓர் உயிரைக் கொல்வதன் மூலம் நீ மோட்சத்திற்குச் செல்ல இயலும் எனக்கூறும் மதம் தீய வகையானது. என்றார்.

மூவரும் ஒரு மித்த குரலில் அவ்வாறெனில் நாங்கள் எந்த வகையான யாகத்ததைத்தான் செய்வது என்றனர். புன்முறுவலுடன் புத்தர் இவ்வாறு பதிலளித்தார். எருதுகளைப் பலியிடாத யாகம், ஆடுகளோ, பறவைகளோ, கொழுத்தப் பன்றிகளோ, உயிர் வாழும் விலங்கினங்களை எதையுமே பலியிடாத யாகம். துாண்களாய் பயன்படுத்த மரங்களை வெட்டாத யாகம். யாகம் நடத்தும் இடத்தை சுற்றிலும், கூரையின் மீது வேயப்படுவதற்காக தர்பைப் புல்லை அறுக்காத யாகம். தடியாலோ, அச்சத்தினாலோ விரட்டப்படாத பணியாளர்களும், துாதுவர்களும், அடிமைகளும், வேலையாளர்களும்  கொண்டிருக்கும் யாகம். அவர்கள் தமக்கு கட்டளையிடப்பட்ட பணியை கண்ணீருடனும், கவலை தோய்ந்த முகங்களுடனும் அழுதவாறும் புரியாத யாகம்.

உதவ விரும்புவோர், யாரும் உழைக்கலாம், உதவ விரும்பாத யாரும் உழைக்க வேண்டியதில்லை, அவரவர் தேர்ந்தெடுக்கும் பணியை அவரவர் புரியலாம். எண்ணெய், வெண்ணெய், பால், தேன், சர்க்கரை, ஆகியவற்றைக் கொண்டு நடத்தப்படும் யாகங்கள் இவைகளை பிராமணர்கள் செய்யத் தகுந்த யாகங்களாக நான் விரும்புவது குடதண்டரே என்றார். 

கவுதமரே, விலங்குகளைக் கொன்று பலியிடுவதைவிடப் பயன்மிக்க, இலாபகரமான யாகம் ஏதேனும் இருக்கின்றதா என்றார் குடதண்டர். பிராமணர்களே கவனத்துடன் கேளுங்கள், ஒரு மனிதன் நம்பிக்கையுடன் கீழ்கண்ட 5 ஒழுக்க நெறிகளை ஏற்பானாகில் அதுவே மிகச் சிறந்த யாகமாகும் என்பது எனது கருத்து.
அந்த போற்றுதலுக்குரிய 5 ஒழுக்க நெறிகளை எங்களுக்கு உரைக்க வேண்டுகின்றேன் கவுதமரே என்றார் உஜயன் என்னும் பிராமணர்.
1.   விலங்குகளைக் கொல்லாதிருத்தல்
2.   பிறர் உடமைகளின் மீது ஆசையற்று இருத்தல், குறிப்பாக கொடுக்கப்படாத எதையும் எடுக்காது இருத்தல்.
3.   பிழையுறு காமத்தைத் தவிர்த்தல்,
4.   பொய் உரைத்தலைத் தவிர்த்தல்.
5.   மனதை மயக்கும் மது குடியினை தவிர்க்கும் செயல் ஆகிய இந்த ஐந்து ஒழுக்க நெறிகளே, எந்த வகையான யாகத்தை விடவும், பூதானம் அடிளிப்பதை விடவும், சடங்கு முறைகளை விடவும் சிறந்தது என்றார். கவுதமர்.

இதைக் கேட்டதும், குடதண்டர் அருமை கவுதமரே என்று வியந்து பாராட்டினார். மற்றவர்கள் பதில் ஏதும் சொல்ல இயலாமல் மவுனமாக இருந்தனர்.
பின்னர் புத்தரே தொடர்ந்து, 5 வகை ஒழுக்கத்தை விடவும் உயரிய வேள்வியை நிகழ்த்திய மகா விஜிதா என்னும் அரசனின் கதையைக் கேளுங்கள். அளவற்ற செல்வ வளமும் கருவூலமும் கொண்ட மகாவிஜிதா என்னும் அரசன் முன்னொரு காலத்தில் தனது நாட்டையும் மக்களையும் மிக நேசித்து அன்பொழுக ஆண்டு வந்தார். தொடர்ந்து 3 ஆண்டுகள் நாட்டில் மழை இல்லாத காரணத்தால் வறட்சியும், காடுகளில் திருடர்களும் பெருகினர். இவற்றை போக்க, அந்த நாட்டில் இருந்த பிராமணர்கள் யாகங்களை நடத்தினால் மழை பொழியும், மக்களின் வறுமை நீங்கும் என ஆலோசனை வழங்கினர். அரசன் அதை கேட்கமறுத்து விட்டார்.

கொள்ளையர்களால் நாட்டின் அமைதி கெடுகின்றது, அவர்களை பிடித்து, சிறையில் அடைத்து கொடுமையான தண்டனை அளிக்க வேண்டும் என்ற பிராமணர்களின் பரிந்துரைகளையும் ஏற்க மறுத்து, நாட்டில் உள்ள குடிமக்கள் அனைவருக்கும், தனது கருவூலத்தை திறந்து விட்டார், குடி மக்களுக்கு எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் தேவையான கோதுமை, மற்றும் நெல்மணிகளை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் அன ஆனையிட்டார்.  பிடிபட்ட கொள்ளையர்களையும் மன்னித்து, அவர்களுக்கும் தானியங்களை தர உத்தரவிட்டார். இவ்வாறு மக்கள் அனைவருக்கும், தனது கருவூலத்தை திறந்து வைத்ததால் அவரது அளவற்ற செல்வமும், தானியக் களஞ்சியங்களும் மிக விரைவில் காலியானது.

அதற்கு பின் சில ஆண்டுகள் கழித்து மழை பொழிந்த போது, மக்கள் அரசர் அளித்திருந்த தானியத்தை கொண்டு, விவசாயம் செய்தனர். அதன் பின் அறுவடை முடிந்ததும், அரசரிடம் இருந்து பெற்ற தானியங்களை திருப்பி தந்தனர். இதுவே நான் விரும்பும் யாகம். [4]

பிராமணர்களே, கவனத்துடன் கேளுங்கள், மரங்களை வெட்டாத, உயிரினங்களை அழிக்காத, கொல்லப்படாத, பலியிடப்படாத யாகங்களை நான் ஆதரிக்கின்றேன். அவ்வகையான யாகங்கள் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, ஊரெங்கும் நிறுவப்படும் அற நிலையங்கள், அனைத்து மக்களுக்கும் கல்வி கற்பிக்கும் கல்விக்கூடங்கள், இல்லறச் செழுமைக்கா இயற்றப்படும் அறச்செயல்கள் ஆகியவற்றையே நான் யாகங்களாகப் போற்றுகின்றேன் என்றார்.[5],[6]
       
“ நம்முடையப் பெற்றோர்களையும், சுற்றத்தினரையும் போலவே, தாவரங்களும், கால்நடைகளும் நமக்குப் பெரும் நண்பர்கள்தான், அவை, நமக்கு உணவு, வலிமை, அழகு, மகிழ்ச்சி, ஆகியவற்றைத் தருகின்றன என்று கூறியவர் பகவான் புத்தர். அவரின் இந்த போதனையைக் கேட்டப் பிறகு வேள்விகளும் யாகங்களும் முற்றிலுமாக நின்று போயின.[7] இந்தக் காரணத்தாலேயே, புத்தச் சமயத்தை தாவரங்கள், வனங்கள் மற்றும் விலங்குகளின் பொற்காலம் என அழைக்கின்றனர். வரலாற்று ஆய்வாளர்கள்.

புத்தச் சமயத் தாவரங்கள்

                புத்தரின் சரித்திரம் முழுவதிலும், புத்தரின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு சம்பவத்தின்போதும் ஏதேனும் ஒரு தாவரம் சாட்சியமாக்கபட்டிருக்கின்றது, அல்லது முக்கியத்துவப் படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது. அவ்வாறு புத்தரின் வாழ்வோடு நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளையும் அதனுடன் தொடர்புடைய தாவரங்களையும் இந்தக் கட்டுரையில் நினைவுபடுத்துகின்றேன்.

நிகழ்வு -1

                புத்தரின் தாயார் மகாமாயா தேவி புத்தரை கருவுற்றிருந்தபொழுது, அவருக்கு வந்த கனவொன்றில் திசைக்காவலர்கள் நால்வர் அவரை ஏந்திச் சென்று
இமயமலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள மானசரோவர் ஏரிக்கு அருகில் உள்ள பெருத்த சால் மரத்தின் அடியில் கிடத்தினர். அவருக்கு அருகே திசைக்காவலர்கள் நால்வரும் காவல் நின்றபொழுது, திசைக்காவலர்களின் மனவைியர் நால்வரும் அங்கு வந்து மகாமாயாவை மானசரோவர் ஏரிக்கு அழைத்துச் சென்றனர். பின்னர் அந்த ஏரியில் அவரை நீராட்டி, நல்லுடை உடுத்தி, நறுமனம் தெளித்து பூக்களால் அலங்கரித்தனர். மிக்குயர்ந்தோரை கானச் செல்வோர்க்குப் பொருந்தும் வண்ணமாய்.  அதன் பின்னர் சுமேதர் என்னும் போதி சத்துவர் அங்கு தோன்றி மகாமாயாவிடம் என் இறுதிப் பிறப்பை பூவுலகில் எய்த விரும்புகின்றேன், எனக்குத் தாயார் இருக்கச் சம்மதிப்பீர்களா என்றார். அப்படியே ஆகட்டும் அது எனக்கு மகிழ்ச்சியே என்றார் மகாமாயா. இந்தக் கட்டத்தில் கனவிலிருந்து விழித்தார். [8],[9],[10] 

நிகழ்வு – 2
                மகாமாயா பிரசவத்துக்காக தனது தந்தையின் ஊரான தேவதகைக்கு செல்லும் வழியில், சால் மரங்களும், மற்ற மரங்களும் பூத்தும், பூவாமலும் அடந்திருந்தஅழகிய மன மகிழ்வூட்டும் சோலை வழியே கடந்துச் சென்றார் மகாமாயா. அச்சோலை லும்பினி சோலை (வனம்) எனறு அழைக்கப்பட்ட இடமாகும். அந்த நேரத்தில், லும்பினி வனம் சிறந்த சித்தலதா சோலை பேன்றோ, அல்லது வலிமை மிக்க மாமன்னரை வவேற்க அலங்கரிக்கபட்ட மகாமண்டபம் போன்ற அழகும் வசிகரமும் மிக்கதாயிருந்தது

               
வேரிலிருந்து கிளைவரை மரங்கள் பழங்களால் நிரம்பியிருந்தன. மலர்களும், வகைவகையாய் ரீங்கரிக்கும் வண்ண, வண்ண வண்டுகளும், பல்வகைப் பறவைக் கூட்டமும் மணத்தாலும் இன்னிசையாலும் அவ்விடத்தை நிரப்பியிருந்தன. இவ்வழகிய காட்சிகளைக் கண்ட மகாமாயவுக்கு, அவ்விடத்தில் சற்று இளைப்பாறும் ஆசை எழுந்ததால், தன்னைச் சால்மரத் தோப்புக்குள் அழைத்துச் சென்று இருத்திவிட்டுச் சற்று நேரம் காத்திருக்குமாறு சேவகர்க்குக் கட்டளையிட்டார் மகாமாயா.
               
பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி அழகிய பெரிய சால்மரம் ஒன்றை மகாமாய அணுகினார். அங்கு வீசிய இனிய இளம் தென்றலில் மேலும் கீழும் அசைந்த கிளைகளில் ஒன்றைப் பிடிக்க எண்ணினார் அவர் விரும்பியபடியே ஒரு கிளை காற்றின் அசைவினால் அவரது கை வரை தாழ்ந்து வந்தது. எனவே அதை பிடிக்க எழுந்தார் மகாமாயா. காற்றின் மேல்நோக்கிய வீச்சினால் கிளை உயரவும், மகாமாயா தடுமாறி, பிரசவ வலி கண்டார். சால்மரக் கிளையைப் பிடித்தபடியே, நின்ற நிலையிலேயே மகனைப் பிரசவித்து விட்டார் அவர். இது நிகழ்ந்தது கி.மு. 563 ம் ஆண்டு, வைசாக பவுர்ணமி நாளில் பிறந்தார் கௌதம புத்தர். [11],[12].[13].

இதுவரையிலும் கண்டறியப்பட்ட புத்தச் சமய இலக்கியங்கள் மற்றும் புத்தச் சமயப் பயணிகளின் குறிப்புகளின் படி புத்தரின் பிறப்பு நிகழ்ந்தது 5 வகையான மரங்களின் கீழே என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதையும் சுற்றுச்சூழலின் அடிப்படையிலான தகவலுக்காக பதிவிடுகின்றேன்


அசோகா மரம்:

அசோகவந்தனத்தின்படி பேரரசர் அசோகர், புத்தரின் ஆசிரியரான உபகுப்தரின்  குறிப்பின்படி பகவான் புத்தர் பிறந்தது அசோகா மரத்தின் அடியில் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். சீனப் பயணியான பாகியான் (கி.பி. 5 ஆம் நுாற்றாண்டு) லும்பினி வனத்திலுள்ள புத்தர் பிறந்த அசோகா மரத்தினை உயிருடன் பார்த்தாக குறிப்பிட்டுள்ளார். சீனப்பயணி, யுவான் சுவாங்கும் உயிரற்ற நிலையில் அதே அசோகா மரத்தைப் பார்த்ததாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். [14],[15],[16],[17]

சர்வத்தா வினயத்தின் குறிப்பு மற்றும் பிற சான்றாவனங்களின்படி புத்தர் பிறந்தது அசோகா மரத்தின் கீழ் என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மகாமாயா தேவி லும்பினித் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து ஒரு கரத்தினால் அசோகா மரத்தின் கிளையைப் பிடித்தபடியே புத்தரைப் பெற்றெடுத்தார் என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது


நவீன காலத்தில் எழுதப்பட்ட ஆய்வு நுால்கள் சிலவற்றிலும் புத்தர் அசோகா மரத்தின் கீழ் பிறந்ததாகவே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மகாமாயா தேவி, அசோகா மரத்தின் கிளையை தனது வலது கரத்தில் பிடித்தவாறே லும்பினித் தோட்டத்தில் புத்தரைப் பெற்றெடுத்ததாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. [18],[19]

கருங்கல் புடைப்புச் சிற்பங்கள் சிலவற்றிலும், மகாமாயா தேவி, அசோகா மரத்தின் கிளையை தன் வலது கரத்தால் பற்றிக்கொண்டு புத்தரை பெற்றெடுத்ததாகவே காட்சிகள் உள்ளது. மேலும் அசோகா மரத்தின் இலைகளும் சிறப்பாக நன்கு தெரியும் வண்ணம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆந்திரமாநிலம் நாகார்ஜீனகொண்டாவில் கண்டறியப்பட்ட புடைப்புச் சிற்பம் ஒன்று தற்போது தேசிய அருங்காட்சியகம் புதுடில்லியில் உள்ளது. இந்த சிற்பத்தில் மகாமாயா தேவி கால்விரல்களின் நுனியில் அசோகா மரத்தின் கிளையை வலது கரத்தால் பற்றிக்கொண்டு நிற்பது போலவும், அருகில் இரண்டு பெண் பணியாளர்கள் உடன் இருப்பதைப் போலவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது


நாளாந்தா அகழ்வாய்வில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சிற்பம் ஒன்றில் புத்தரின் பிறப்பைக் காண, இந்திரன் மற்றும் பிரம்மா இவர்களுடன் விஷ்ணுவும் காண வந்திருப்பதாகவும் உள்ளது. இதிலும் வலது கரத்தால் அசோகா மரத்தின் கிளையைப் பற்றிக்கொண்டு மகாமாயா தேவி இருப்பதைப் போல் உள்ளது. இலைகளைக் கொண்டு இது அசோகா மரம் என்று கனிக்கும்படியாகவே உள்ளது.

ஆந்திர மாநிலம் கோலியில் அகழ்வாய்வில் கண்டெடுக்கப்பட்ட சிற்பம்மொன்றில், கூரை வேயப்பட்ட மாட்டுவண்டியில் செல்லும் ஒரு தாய் மற்றும் இரண்டு சிறுவர்களை காண்கின்ற வகையில் சிற்பம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலும் அசோகா மரம் அதன் இலைகளைக் கொண்டு கண்டறியும் வகையில் உள்ளது. தற்போது இந்த சிற்பம் சென்னை அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளது.

காந்தாரகலையின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பெற்ற கற்சிற்பம் ஒ்னறு தற்போது, விக்டோரியா மற்றும் ஆல்பர்ட் அருங்காட்சியகம் லண்டனில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலும் மகாயமாயா தேவியின் வலது பக்கத்தில் குழுந்தை சித்தார்த்தர் தரையில் உள்ளது போலவும், மகாமாயா தேவி தன் வலது கரத்தால் அசோகா மரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு இருப்பதுப் போலவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது


தற்போது பாகிஸ்தான் பெஷாவரில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள கற்சிற்பத்திலும் மகாமாயா தேவி அசோகா மரத்தின் கிளையை பற்றிக் கொண்டிருப்பது போலவும் வலது பக்கத்தில் குழந்தை சித்தார்த்தர் இருப்பதுப் போலவும் சிற்பம் உள்ளது. [20], [21], [22],[23],[24],[25]

புத்தச் சமயம் பத்தொண்பதாம் நுாற்றாண்டிலும் அதற்கு முந்தைய நுாற்றாண்டுகளிலும், இலங்கையிலிருந்தே மேற்கு உலக நாடுகளுக்கும் கிழக்குத் தேசத்து நாடுகளுக்கும்  பரவியது. அதற்கு காரணம், அவர்கள் பராமரித்து வரும் புத்தச் சமய இலக்கியங்களில் இருந்து ஆங்கில மொழியாக்கம் மற்றும் மொழி பெயர்ப்பு வெகு எளிதாக இருந்ததுதான். அவ்வாறு இலங்கையில் இருந்து உலகெங்கும் பரவிய புத்தச் சமயக் கருத்துகளில் இவ்வாறு சால் மரத்திற்குப் பதிலாக அசோகா மர குழப்பம் இன்றளவிலும் பரவிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றது. அதற்கென இரண்டு காரணங்களை சொல்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.

முதலாவதாக, இந்தியாவின் பனிபடர்ந்த இமய மலைச் சாரலில் வளரும் தன்மை கொண்ட சால் மரத்தை இலங்கையில் உள்ளவர்கள் அந்தக் காலத்தில் பார்க்கும் வசதியில்லை. மேலும் சால்மரம் இலங்கயைில் வளரும் சூழலும் இல்லாததால், இலங்கையில் பெருமளவு வளரும் அசோகா மரத்தையே சால் மரம் என இலங்கை இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன . அதுவே புடைப்புச் சிற்பிகளுக்கும் காண்பிக்கப்பட்டதால் அதன் வழி சிற்பமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இலக்கியங்களிலும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன. [26] 

இரண்டாவதாக நான் இந்த மரக் குழப்பம் குறித்து கயாவில் ஒரு முதிர்ந்த படித்த இலங்கை புத்தக பிக்குவிடம் கேட்டதற்கு, அவர் கூறியதாவது, இலங்கைக்கு புத்தச் சமயம் மாமன்னர் அசோகரின் மகன் மகேந்திரன் மற்றும் சங்கமித்திரை வழியாகத்தான் வந்தது. அவர்கள்தான் புத்தர் பிறந்த சால்மரம், புத்தர் ஞானம் பெற்ற போதி மரம், ஆகியவற்றின் கன்றுகளை இலங்கைக்கு கொண்டுவந்து அதன் வழி புத்தச் சமயத்தை பரப்பினர். சால் மரத்தின் பெயர் எங்களுக்கு எளிதில் நினைவுக்கு வரவில்லை, மேலும் எங்களுக்கு சால் மரம் அசோகரின் வழியாக வந்ததால் நாங்கள் மாமன்னர் அசோகரை கௌரவப்படுத்தும் விதமாக சால் மரத்தை மாமன்னர் அசோகரின் மரம் என்றே அழைத்தோம், அது வரலாற்றிலும் சிற்பங்களிலும் எங்கள் விளிப்பு பெயரான  அசோகா மரம் என்றே பதிந்து போனது என்னும் வாய்வழியான தகவலையும் தந்தார்.

தொடரும் . .
- நன்றி - புதிய கோடங்கி - ஆகஸ்டு் 2019


[1] . புத்தநெறி, கேப்டன்.எஸ்.கலியபெருமாள். பக்கம் 44
[2] . பசுவின் புனிதம் மறுக்கும் ஆதாரங்கள். டி.என்.ஜா. – தமிழில் வெ.கோவிந்தசாமி.
  பக்கம். 43
[3] . புத்தரும் அவர் தம்மமும். பீ.ஆர். அம்பேத்கர். தமிழில். பெரியார்தாசன். பக்கம் 227
[4]  குதண்ட சுத்தம்.
[5] . புத்தரும் அவர் தம்மமும். பக். 231
[6]  குடதண்ட சுத்தம்
[7] சுத்த நிபானம், 13-14 பக்கம். 58 ( தரவு 29, மற்றும். 30 க்கான மேற்கோள்கள் பசுவின்
 புனிதம் மறுக்கும் ஆதாரங்கள் . ஜே.என் ஜா. தமிழில் வெ.கோவிந்தசாமி நுாலில் இருந்து
 எடுக்கப்பட்டது.)
[8] . புத்தரும் அவர் தம்மமும் – தமிழில் பெரியார்தாசன். பக்கம். 3
[9]  B.R.Ambedkar – Buddha and His Dhamma – Page No. 22

[10]  Attandanda Sutta
[11] . புத்தரும் அவர் தம்மமும் – தமிழில் பெரியார்தாசன். பக்கம். 4 – 5.

[12] .  B.R.Ambedkar – Buddha and His Dhamma – Page No. 24

[13]   அஸ்வகோஷ். புத்த சரித்திரம். அத்தியாயம் 1, பாடல் 77
[14] . John.S.Strong, The Legend of King Ashoka – A Study and Translation of the Asokavadana. Page - 
  121.
[15] . Storrs, J.and Adrain, Discovering Trees – in Nepal, and Himalayas, Kathmandu, 1984
[16] .  Enjoy Trees, Kathmandu,1987.

[17] .  Wallers, T., On Yan Chawang’s Travels in India, Munsi Ram. 
[18] . B.D. Kyokai. The Teaching of Buddha. The Corporate Body of Buddha Educational Foundation. Taiwan 1989
[19] . D.V.Cower. Flowering Trees and shrubs in India.
[20] . Mitra D., Buddhist Monuments, Sahitya Samasad, Calcutta, 1980.
[21] . Snellgrove, D.(Ed) The Image of Buddha, Vikas Publishing House, Delhi, 1974
[22] . Huntington, S.L, The Art of Ancient India, John Weatherhill, New York and Tokyo, 1985
[23] . Publication Division< The Way of the Buddha, Ministry of Information and Broadcasting Govt. of. India, 1959
[24] .Indrama, The magazine of India, July/Sep.1988.
[25] . India Perspective ( Hindi) Vol. July. 1992
[26] . S. Dhammika. Trees in the Buddhist Scriptures. 

தற்போதைய பதிவு

அறம் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள புத்தகங்களின் விலை பட்டியல். 1. சொற்களால் நெய்யப்பட்ட சவுக்கு - யாழன் ஆதி. விலை. 150 ரூபாய் ...

பலராலும் படிக்கப்பட்ட கட்டுரைகள்